ضائع

احترت فامرى خلاص....بقيت واحد تانى

مش عارف ايه ألى جرالى...ايه زود احزانى

و حاسيسنى كتاب مفتوح...صفحاته من غير روح

يخنق ألى بيقراه....يقفلنى و ينسانى

بضحك على نفسى و اقول...بكره احسن مالاول

و انا كل يوم بتغير...و كأنى بتحول

و احساس الوحده يزيد...دى حياتى كانت عناقيد

فجأه دبلت و ماتت...مش عرفت تكمل

ماتت احاسسى خلاص...مش عارف اصحيها

و كرهت الدنيا يا ناس...مش عايز اقعد فيها

و وسط كل ادى احزان...لجئت للرحمن

و عايزه ينجيدنى...و نارى يطفيها

صحيت احاسسى معاه...و لقيتنى بتغير

اكيد ده رضا الرحمن...سبحانه بيغير

رجعلى الضحكه الحلوه...خلى حياتى بقيت غنوه

و قدر يقتل احزانى...رحمته دى تحير

سبحانه بيغير